Πώς μια κάτοψη άρχισε να μοιάζει με αποστακτήριο
Το αποστακτήριο στο The Distiller’s Path παίρνει μορφή. Τον Οκτώβριο δούλεψα την αυλή, το γραφείο, το μαγαζί και τα εργαλεία με τα οποία τα στήνω. Να τι προχώρησε και τι μένει ακόμη.
Στο προηγούμενο άρθρο έγραψα πώς στήνω ένα δωμάτιο στο αποστακτήριο. Θέλω τα μηχανήματα να έχουν χώρο, οι πόρτες να βγάζουν κάπου και η εικόνα να διαβάζεται εύκολα. Αυτά με απασχολούν ακόμη. Τώρα όμως κοιτάζω και πώς όλα αυτά τα χωριστά δωμάτια μπορούν να γίνουν ένας χώρος όπου θέλεις να ξαναμπείς.
Τις τελευταίες μέρες δούλεψα σε πράγματα που φαίνονται μικρά σε μια λίστα. Ένα γραφείο πατά αλλιώς στο πάτωμα, ένα ράφι αποκτά σωστή πίσω όψη, ένα πέρασμα φαρδαίνει και έξω από την αίθουσα σχηματίζεται μια αυλή. Όλα μαζί αλλάζουν τον χαρακτήρα του The Distiller’s Path και το πώς φαντάζομαι το αποστακτήριο όταν τελειώσει.
Οι λήψεις των δωματίων έγιναν στο εργαλείο κατασκευής στις 20 και 21 Οκτωβρίου. Δείχνουν πραγματικές ενδιάμεσες εκδοχές του χώρου. Το άρθρο καλύπτει και τη δουλειά μέχρι τις 24 Οκτωβρίου. Έπιπλα, διάταξη και παρουσίαση βρίσκονται σε εξέλιξη.
Πολλοί χώροι, μία επιχείρηση
Η καρδιά του αποστακτηρίου είναι η αίθουσα παραγωγής. Εκεί θέλω να δένουν η επεξεργασία των πρώτων υλών, η απόσταξη, η τελική επεξεργασία και στο τέλος η εμφιάλωση. Θέλω επίσης να φαίνεται ότι γύρω από τα μηχανήματα υπάρχει μια ολόκληρη επιχείρηση.
Το γραφείο έχει άλλη ατμόσφαιρα από την αποθήκη. Στην είσοδο χρειάζεσαι χώρο να μπεις. Στο μαγαζί μπορείς να δείξεις τι φτιάχνεις εδώ. Ανάμεσά τους, μια ανοιχτή αυλή αφήνει το βλέμμα να ανασάνει. Αυτές οι διαφορές σε βοηθούν να καταλάβεις τι είναι κάθε χώρος προτού μάθεις κάθε αντικείμενο.
Στο σχέδιο έχουν ξεχωρίσει καλύτερα η παραγωγή, η αποθήκη, το γραφείο, η είσοδος και το μαγαζί. Έχω αφήσει θέση και για επέκταση, όπως παλαίωση σε βαρέλια και παραγωγή λικέρ. Η αυλή ενώνει τα κτίρια και ανοίγει χώρο ανάμεσα σε τοίχους, ξύλα και μηχανήματα.
Αυτό το στάδιο αφορά τη διάταξη και το να μοιάζει ο χώρος με πραγματική επιχείρηση. Επισκέπτες ή διαλείμματα προσωπικού δεν προσομοιώνονται ακόμη. Αν αποκτήσουν ρόλο στο παιχνίδι αργότερα, θα πρέπει να δένουν με όσα ήδη παίζονται.
Υλικά που δένουν μεταξύ τους
Αρχίζω να βλέπω πιο καθαρά το ύφος. Ανοιχτόχρωμος ψαμμίτης, ζεστό ξύλο, ήσυχα μέταλλα και χαμηλοί τόνοι. Θέλω να φαίνεται σαν χώρος όπου φτιάχνεται κάτι με μεράκι. Κι όταν κοιτάς από μακριά, πρέπει να ξεχωρίζεις το πάτωμα, τα έπιπλα και τα μηχανήματα.
Τα πατώματα πήραν περισσότερη δουλειά απ’ όση φαίνεται σε ένα πλακάκι. Ένα μικρό μοτίβο επαναλαμβάνεται σε όλη την αίθουσα. Με έντονους αρμούς ή μεγάλες αντιθέσεις, στο τέλος βλέπεις μόνο αυτό. Χαμήλωσα λοιπόν τους τόνους και κοιτάζω τι κάνει το μοτίβο όταν γεμίσει το δωμάτιο.
Έφερα και την πρώτη σειρά μηχανημάτων πιο κοντά στα ίδια υλικά. Θέλω να ξεχωρίζουν ξύλο, χαλκός και σίδερο χωρίς κάθε μηχάνημα να τραβά πάνω του όλο το βλέμμα. Το επόμενο τεστ είναι στο δωμάτιο, με πολλά μαζί. Εκεί θα φανεί αν στέκουν μέγεθος, αποστάσεις και σχήμα.
Οι μικρές λεπτομέρειες δίνουν χαρακτήρα
Το γραφείο δείχνει πώς παίρνει μορφή ένας χώρος. Ένα τραπέζι, μια καρέκλα, βιβλιοθήκη, λάμπα, ρολόι και φυτό δίνουν δουλειά σ’ ένα άδειο κομμάτι πάτωμα. Σε ισομετρική προβολή, όλα αυτά πρέπει να ταιριάξουν μεταξύ τους.
Κάθε έπιπλο πρέπει να πατά στο σωστό σημείο. Η πίσω όψη να ταιριάζει με την μπροστινή. Δίπλα στον τοίχο να μην μπαίνει μέσα του και να μη μοιάζει να αιωρείται. Στις φαρδιές βιτρίνες και τα ράφια χρειάστηκαν επιπλέον διορθώσεις ακριβώς σ’ αυτά.
Στην είσοδο και στο μαγαζί πρόσθεσα ή δούλεψα ξανά τον πάγκο υποδοχής και πωλήσεων, τις βιτρίνες, τα ράφια για μπουκάλια, ένα παγκάκι αναμονής και τον πάγκο δοκιμής. Μου αρέσει κάποια πράγματα να τα προσέχεις με τη δεύτερη ματιά, όπως ένα φυτό δίπλα στο γραφείο ή λίγα λουλούδια στην υποδοχή.
Αυτό είναι από τα μέρη της ανάπτυξης που απολαμβάνω. Ο κόσμος αρχίζει να αποκτά δικές του λεπτομέρειες. Θέλω να συνεχίσω έτσι και να μένουν καθαροί οι χώροι. Εκεί που θα παίρνεις αποφάσεις χρειάζεσαι και ελεύθερο χώρο και μια ήρεμη εικόνα.
Γιατί δουλεύω και το εργαλείο κατασκευής
Μέρος της προόδου γίνεται πίσω από τις οθόνες του παιχνιδιού. Το Distillery Builder είναι το εσωτερικό εργαλείο με το οποίο χτίζω και επιπλώνω τον κόσμο. Το τι μπορώ να κάνω εκεί δεν σημαίνει ότι θα υπάρχει ελεύθερη κατασκευή στο τελικό παιχνίδι.
Τελευταία έδωσα βάρος στις καθημερινές κινήσεις. Πατώματα, τοίχοι και αντικείμενα επιλέγονται, μετακινούνται και αντιγράφονται μαζί. Όσα πέφτουν το ένα πάνω στο άλλο τα πιάνω ευκολότερα χωριστά. Τα έπιπλα στοιχίζονται με μεγαλύτερη ακρίβεια και στη βιβλιοθήκη βρίσκω πιο εύκολα και τα σχετικά αντικείμενα και τις παραλλαγές τους.
Άλλο να σώσω ένα προσχέδιο κι άλλο να το περάσω στο παιχνίδι. Θέλω να δοκιμάζω δωμάτια χωρίς να πειράζω κατά λάθος τον κόσμο ή ένα υπάρχον save. Βοηθούν τα τοπικά αντίγραφα επαναφοράς και η πιο καθαρή ένδειξη για τις αλλαγές που δεν έχουν αποθηκευτεί.
Μείωσα επίσης υπολογισμούς που γίνονταν ξανά και ξανά όσο σχεδίαζα ή μετακινούσα πράγματα. Αυτό βοηθά να δουλέψω με μεγαλύτερες διατάξεις. Το αν νιώθεις άνετα σε όλη τη διαδρομή θα φανεί όταν τη χρησιμοποιήσω στο Unity.
Πίσω από τα δωμάτια χρειάζεται ρυθμός
Απολαμβάνω τη δουλειά στον κόσμο, αλλά αυτό που μετράει είναι τι κάνεις μέσα του. Το παιχνίδι συνδέει προσωπικό, σχεδιασμό παρτίδων, παραγωγή, αποθήκευση, πωλήσεις και επενδύσεις. Πιο συγκεκριμένες έχουν γίνει και οι συνταγές. Ο σημερινός κατάλογος έχει δώδεκα μεθόδους για σναπς, ουίσκι και λικέρ.
Θέλω κάθε διαφορά να οδηγεί σε απόφαση. Φθηνότερες πρώτες ύλες μπορεί να βγάζουν μπουκάλι μικρότερης αξίας. Μια πιο απαιτητική μέθοδος δεσμεύει χρόνο και χρήματα. Με την παλαίωση πιάνεις χώρο ενώ ένα άλλο προϊόν ίσως να πουλιόταν νωρίτερα. Αυτά τα διλήμματα είναι που δίνουν νόημα στις συνταγές.
Και η εισαγωγή δένει καλύτερα με τις πράξεις μέσα στο παιχνίδι. Προσλαμβάνεις άνθρωπο, σχεδιάζεις παρτίδα, κοιτάς τι βγήκε και κάνεις την πρώτη πώληση. Το βήμα ολοκληρώνεται όταν κάνεις τη δουλειά μέσα στο παιχνίδι. Έτσι βλέπεις τι συμβαίνει και τι σημαίνει η κάθε κίνηση.
Αυτές οι συνδέσεις έχουν υλοποιηθεί. Για να δω αν το ξεκίνημα, η αναμονή και η πρόοδος έχουν σωστό ρυθμό, χρειάζομαι ολοκληρωμένα περάσματα με το χέρι. Το ότι ο κώδικας περνάει τον έλεγχο δεν μου λέει αν θα περάσεις ωραία το πρώτο βράδυ.
Τι έρχεται τώρα
Στην επόμενη φάση έχω πέντε πράγματα στο μυαλό μου.
- Διάταξη όσο δουλεύει το αποστακτήριο. Θέσεις εργασίας, πόρτες, αποθήκευση και διαδρομές πρέπει να δένουν. Το σχέδιο που φαίνεται εδώ θέλει χωριστή δοκιμή για να περάσει σε υπάρχοντα saves.
- Να δένει καλύτερα η εικόνα. Μέγεθος, όψεις, επαφή με το πάτωμα και σημεία δίπλα στους τοίχους θέλουν κι άλλες δοκιμές. Συνεχίζω την είσοδο, το μαγαζί και τους εξωτερικούς χώρους με φυτά, παγκάκια και φωτισμό.
- Να παίξω όλο το ξεκίνημα. Από την πρώτη πρόσληψη μέχρι την πώληση της παρτίδας, πρέπει να φαίνεται τι μπορείς να κάνεις, πού δεσμεύεις χρήματα και γιατί περιμένεις.
- Οικονομία και πρόοδος μέσα από παιχνίδι. Μισθοί, υλικά, ζήτηση, συνταγές και επέκταση πρέπει να δίνουν επιλογές που αξίζουν. Έχω τους υπολογισμούς και τους ελέγχους ως βάση και τώρα πρέπει να δω πώς παίζονται.
- Εικόνα και χειρισμός στις συσκευές. Το διάβασμα, το κάδρο, οι εντολές και οι μικρές μεταβάσεις θέλουν έλεγχο με το χέρι στο Unity και στις συσκευές.
Θέλω να δώσω χρόνο στο πώς συνδέονται όλα αυτά. Είναι εύκολο να συνεχίσω να γεμίζω τα δωμάτια. Αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία τώρα είναι να δένουν όσα υπάρχουν ήδη σε μια επιχείρηση που την καταλαβαίνεις και χαίρεσαι να τη δουλεύεις.
Με τις εικόνες μπροστά μου βλέπω πιο καθαρά προς τα πού θέλω να πάει το The Distiller’s Path. Ένα ζεστό αποστακτήριο, με τη δουλειά του μάστορα μέσα του, που βλέπεις να μεγαλώνει και στον ίδιο τον χώρο και στα νούμερα. Προς τα εκεί συνεχίζω. Η ημερομηνία κυκλοφορίας παραμένει ανοιχτή.